Το έργο εξετάζει τη θέση του σύγχρονου υποκειμένου σε μια κοινωνία όπου η εμπειρία διαμεσολαβείται από εικόνες και δεδομένα. Στο αρχικό βίντεο παρουσιάζεται η ροή της πόλης και των ανθρώπων, οι οποίοι λειτουργούν ταυτόχρονα ως παρατηρητές και παρατηρούμενα, αναδεικνύοντας το «θέαμα» ως αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας.

Στη διαδραστική εκδοχή μέσω Processing, η μηχανή καταγράφει την παρουσία του θεατή και τη μετατρέπει σε δεδομένα. Η κίνηση ή η ακινησία του ενεργοποιεί την εμφάνιση λέξεων που εκφράζουν έννοιες όπως συμμόρφωση, αντίσταση, μοναξιά ή σύνδεση, αποκαλύπτοντας την ένταση ανάμεσα στη συμμετοχή και την αποξένωση. Ο θεατής γίνεται ταυτόχρονα ορατός, καταγεγραμμένος και απομονωμένος.

Παρά τη φαινομενική διάδραση, η δυνατότητα παρέμβασης παραμένει περιορισμένη, καθώς το ήδη καταγεγραμμένο βίντεο δεν μεταβάλλεται. Έτσι, το έργο σχολιάζει τη σύγχρονη ψηφιακή συνθήκη, όπου η ανθρώπινη δράση καταγράφεται αλλά δεν μετασχηματίζει το σύστημα.

Με μια συνειδητά λιτή αισθητική, το έργο αποφεύγει τον εντυπωσιασμό και επιχειρεί να αποκαλύψει τη λειτουργία του θεάματος. Δεν προτείνει λύσεις, αλλά αναδεικνύει μια κατάσταση όπου το υποκείμενο βλέπει και ταυτόχρονα βλέπεται, οδηγώντας σε μια αυξημένη επίγνωση της θέσης του.