Το έργο αποτελεί μια εικαστική εγκατάσταση που διερευνά τη σχέση μνήμης, ταυτότητας και τεχνολογικής αναπαράστασης μέσα από το πρίσμα της άνοιας. Η μνήμη αντιμετωπίζεται όχι ως βιολογική λειτουργία, αλλά ως θεμέλιο της προσωπικής ταυτότητας και των διαπροσωπικών σχέσεων. Η σταδιακή απώλειά της οδηγεί σε αποξένωση του υποκειμένου από το παρελθόν και τους οικείους του. Κεντρικό ρόλο παίζουν οικογενειακές φωτογραφίες, οι οποίες λειτουργούν ως αρχειακά τεκμήρια και φορείς μιας σταθεροποιημένης μνήμης. Αν και η φωτογραφία αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου, μετατρέπεται σε απόδειξη εμπειριών που το ίδιο το υποκείμενο αδυνατεί πλέον να ανακαλέσει. Η χρήση της διπλοέκθεσης λειτουργεί ως εννοιολογικό εργαλείο που αποτυπώνει τη σύγχυση της μνήμης. Διαφορετικά βιώματα συνυπάρχουν στο ίδιο οπτικό πεδίο, χωρίς σαφή διάκριση, αναδεικνύοντας μια μεταιχμιακή κατάσταση όπου η πραγματικότητα και η ανάμνηση συγχέονται. Οι φωτογραφίες είναι τυπωμένες σε ριζόχαρτο, του οποίου η ημιδιαφάνεια και η θολότητα συμβολίζουν την αστάθεια και την ασάφεια της μνήμης. Η τοποθέτησή τους σε διαφανή μεμβράνη εξυπηρετεί πρακτικούς λόγους, ενώ τα σύρματα ανάρτησης παραπέμπουν σε συρματόπλεγμα, υποδηλώνοντας τον εγκλωβισμό που επιφέρει η άνοια. *Το έργο προκειται να ολοκληρωθεί μέσα στο επόμενο διάστημα. Λόγω βλάβη του υπολογιστή η ολοκλήρωσή του κατέστη αδύνατη.