Το έργο Οξυγόνο είναι ένα βίντεο βασισμένο σε έναν προσωπικό μονόλογο της δημιουργού, ηχογραφημένο με κινητό τηλέφωνο. Στο έργο, μια γυναίκα βρίσκεται σε μια ανέμελη τηλεφωνική συνομιλία, η οποία διακόπτεται από μια δεύτερη κλήση: η μητέρα της την ενημερώνει ότι ο πατέρας της βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά μια έντονη διαδρομή — η γυναίκα τρέχει προσπαθώντας να τον προλάβει.

Το έργο εκτυλίσσεται εξαρχής μέσα σε ένα περιβάλλον Processing που ενσωματώνει στοιχεία της πραγματικότητας. Η πλευρική όψη του Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών λειτουργεί ως φωτογραφική βάση, η οποία σταδιακά μετασχηματίζεται: τα παράθυρα του κτιρίου αποκτούν animated μορφή. Η ανθρώπινη φιγούρα παραμένει πραγματική, αλλά φέρει glitch παρεμβάσεις, ενώ ο ήχος συνδυάζει φυσικές ηχογραφήσεις με ψηφιακές αλλοιώσεις. Δημιουργείται έτσι ένα υβριδικό πεδίο όπου το πραγματικό και το ψηφιακό συνυπάρχουν και μπλέκονται.

Η πορεία διακόπτεται βίαια από ένα δυστύχημα. Ακολουθεί μια παύση που οδηγεί τον θεατή να πιστέψει ότι το έργο έχει ολοκληρωθεί. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα, όμως, η εικόνα επανέρχεται για να συνεχίσει σε ένα διαφορετικό επίπεδο: τα πραγματικά στοιχεία αποσύρονται και το περιβάλλον γίνεται πλήρως ψηφιακό, ενώ η ανθρώπινη παρουσία αντικαθίσταται από μια animated μορφή.

Το Οξυγόνο κινείται σε ένα όριο όπου η πραγματικότητα δεν επαρκεί. Η τεχνολογία λειτουργεί ως μέσο υπέρβασης — ένας τρόπος να συνεχιστεί αυτό που στην πραγματικότητα δεν μπορεί να συμβεί.

Βίντεο: Μαρία Κοσκινά