Το έργο μου βασίζεται στην ετεροτοπία Πραγματικού και Φανταστικού. Αρχικά ξεκινώ με το μισάνοιγα μιας πόρτας δείχνοντας τη διακοπή τη σκέψης.Η  χρήση γρήγορου βηματισμού δίπλα σε γκρεμό δηλώνει ότι βρισκόμαστε στο χείλος του κενού υπάρχει αδυναμία παύση για σκέψη.

Επιπλέον η απότομη αλλαγή κάδρων  δημιουργεί οπτική ανησυχία και απώλεια σταθερότητας. Πλάνα από εγκαταλελειμμένα κτίρια δηλώνουν κατακερματισμένο κόσμο ,άνθρωποι που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις δημιουργούν απώλεια προσανατολισμού και κοινωνική σύγχυση. Η χρήση σκοτεινής απόχρωσης δηλώνει την αδυναμία κατανόησης χώρου και στην ετεροτοπία χρησιμοποιείται σαν  το πέρασμα δηλαδή από το πραγματικό στο αλλόκοτο.

Επιπρόσθετα τα κλιπάκια από πλοία δηλώνουν απώλεια ελέγχου και το αναβόσβημα του φωτός μας δείχνει την διάσπαση της αντίληψης, τον αποπροσανατολισμό και τον τερματισμό του χρόνου.

Το βίντεο επιχειρεί να δείξει πως σε έναν δημόσιο χώρο συνυπάρχει η σύγχυση, το πραγματικό και το φανταστικό. Ο δημόσιος χώρος δεν ακολουθεί σαν γραμμική λογική αλλά σαν θρυμματισμένο καθρέφτη.