Σε ένα αθηναϊκό εργαστήριο, μια ζωγράφος 35 ετών, η Γιελένα, ζει απομονωμένη μετά τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της σε τροχαίο δυστύχημα. Ανίκανη να επιστρέψει στο κοινό τους σπίτι, βρίσκει καταφύγιο στο εργαστήριό της.

Μπροστά στον καθρέφτη της, η Γιελένα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με τον εαυτό της και το πένθος της. Η αντανάκλασή της γίνεται αφορμή για μια ασυνείδητη εσωτερική "βουτιά", η οποία λειτουργεί κλιμακωτά. Το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν: καθημερινές εικόνες του αγαπημένου της, αλλά και η φαντασιακή αναπαράσταση του δυστυχήματος που δεν έζησε ποτέ, μα την στοιχειώνει αδιάκοπα.

Καθώς οι αναμνήσεις πυκνώνουν και η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται, το σώμα της ως φορέας της απώλειας, αρχίζει να αντιδρά. Η ένταση κορυφώνεται σε μια έκρηξη συναισθημάτων, όπου η απόγνωση, η ενοχή και η μοναξιά μετατρέπονται σε κραυγή.

Ο καθρέφτης, σύμβολο εσωτερικής αναμέτρησης και εγκλωβισμού, γίνεται τελικά το αντικείμενο της σύγκρουσης: η Γιελένα τον σπάει, επιχειρώντας μια βίαιη ρήξη με την εικόνα που την καταδιώκει.

Μια ταινία για το πένθος, τη μνήμη και τη σωματική εμπειρία της απώλειας, όπου η γραμμή ανάμεσα στην εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα, στο παρελθόν και το παρόν, σταδιακά καταρρέει.