Κατά τη διάρκεια μιας καθιερωμένης βόλτας στο δάσος που είναι δίπλα από το σπίτι μου, αποφάσισα να μπω σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι που υπάρχει πριν την είσοδο του μονοπατιού. Δίστασα και εξερεύνησα εξωτερικά. Την επόμενη μέρα αποφάσισα να ξαναπάω. Η είσοδος στο εσωτερικό σηματοδοτεί τη μετάβαση. Πήρα μια ανάσα και εισήλθα, ο ήχος άλλαξε, ο αέρας λιγόστεψε. Οι τοίχοι γεμάτοι συνθήματα και υγρασία. το ταβάνι απολεπισμένο, παντού σκουπίδια, και ένα στρώμα λειτουργεί ως ίχνος αθρώπινης ζωής. Το σπίτι δεν είναι απλά ερείπιο, είναι χώρος φθοράς και παραμονής. Μετά την έξοδο, η βόλτα στο δάσος συνεχίζεται. Ο εξωτερικός χώρος παραμένει ο ίδιος, αλλά η εμπειρία έχει μετατοπιστεί. Η αναπνοή δεν επανέρχεται πλήρως. Κάθε εικόνα του δάσους ενεργοποιεί μνήμες του εσωτερικού. Το νερό θυμίζει την υγρασία, οι κορμοί τις κολώνες, τα φύλλα το στρώμα, οι πέτρες τα σκουπίδια. Το όριο μεταξύ των δύο χώρων αρχίζει να διαλύεται. Η άπνοια γίνεται ψυχική συνθήκη. Η ταινία δεν δίνει απάντηση για το αν το σπίτι κατοικείται ακόμη. Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ανθρώπινης παρουσίας, όπως αφήνει ανοιχτό και το όριο ανάμεσα στην ελευθερία και τον εγκλωβισμό.