Η διαδραστική εγκατάσταση προέκυψε από ένα προσωπικό βίωμα. Την ανάγκη συλλογής μικρών αντικειμένων (πέτρες, κοχύλια, οργανικά υλικά, φυσικά υλικά) Τα αντικείμενα αυτά λειτουργούν ως φορείς μνήμης. Δεν έχουν χρηστική ή οικονομική αξία η σημασία τους είναι βιωματική.
Αλλά τι σημαίνει να παίρνουμε κάτι μαζί μας και να το αποσπούμε από το αρχικό
του περιβάλλον; Η μετακίνηση ενός αντικειμένου από το αρχικό του χώρο μεταβάλλει τη
συνθήκη ύπαρξής του. Μια προσωπική συνήθεια μετατρέπεται σε ένα μικρό πείραμα 
ερευνώντας κατά πόσο η ανάγκη της συλλογής αποτελεί ατομική επιθυμία ή είναι κοινή τάση.
Σε δεύτερο επίπεδο η απαγόρευση πολλές φορές λειτουργεί ως πρόκληση, ακόμα και αν δεν υπήρχε πρόθεση να τη σηκώσει κανείς η απαγόρευση γεννά περιέργεια και αμφισβήτηση. Η υπακοή ή η παράβαση εξαρτάται αποκλειστικά από την απόφαση του θεατή.
Στην εγκατάσταση ο ήχος κατασκευάζει μια απειλή. Στη σύγχρονη καθημερινότητα τα 
ακουστικά σήματα αποτελούν μέρος μιας μορφής ελέγχου και δημιουργούν μια αίσθηση επιτήρησης. Πως αντιδρά ο άνθρωπος σε ένα τέτοιο ήχο; 
Η πέτρα δεν έχει καμία καλλιτεχνική ή υλική αξία είναι ένα φυσικό κοινό αντικείμενο. Γίνεται σημαντική μέσα από τον τρόπο που την κοιτάμε, την τοποθετούμε.Ταυτόχρονα η σημασία δεν προκύπτει μόνο από το εκθεσιακό πλαίσιο, για ορισμένους ανθρώπους τέτοιου είδους αντικείμενα έχουν αξία. Η αξία επομένως δεν είναι σταθερή ιδιότητα. Η υπερβολή του μηχανισμού ενεργοποίησης φανερώνει πως η αξία συχνά παράγεται μέσω συστημάτων. Παράλληλα η χειρονομία της αφαίρεσης ενεργοποιεί μια διαδικασία δημιουργίας και παραγωγής ουσιαστικά του ίδιου αντικειμένου και του ίχνους που αφήνει.