Το έργο εξερευνά την εμπειρία της πανδημίας(COVID-19) όχι ως υγειονομικό γεγονός, αλλά ως μηχανισμό εκπαίδευσης του σώματος στην υπακοή. Εστιάζει στην ένταση ανάμεσα στην επιθυμία για επαφή και στην εσωτερικευμένη αποφυγή της.

Μέσα από μια διαδραστική συνθήκη, το κοινό καλείται να εμπλακεί σε μια απλή χειρονομία: το άγγιγμα. Η πράξη αυτή, ωστόσο, μετατρέπεται σε μια διαρκώς αναβαλλόμενη εμπειρία. Κάθε απόπειρα επαφής συνοδεύεται από σήματα και οδηγίες που μοιάζουν απαραίτητες.

Σε αυτό το περιβάλλον οι κανόνες δεν είναι απόλυτα σαφείς, ούτε παύουν να ισχύουν. Αντίθετα, μετασχηματίζονται σε μια αλυσίδα μικρών πράξεων συμμόρφωσης, μέσα από τις οποίες το σώμα μαθαίνει να περιορίζεται χωρίς άμεση επιβολή.

Η επαφή δεν απαγορεύεται ρητά, αλλά ούτε και επιτρέπεται ουσιαστικά. Παραμένει σε μια κατάσταση εκκρεμότητας, όπου η επιθυμία συνυπάρχει με την επιφύλαξη.

Στο τελικό στάδιο, το πλαίσιο αποσύρεται και ο συμμετέχων καλείται να αποφασίσει χωρίς καθοδήγηση.

Το έργο διερευνά πώς οι κανονισμοί εγγράφονται στο σώμα και τι απομένει όταν ο περιορισμός παύει να επιβάλλεται αλλά συνεχίζει να λειτουργεί ως συνήθεια.

Ιδέα, Σύλληψη, Performance: Ανθή Στασινού
Τεχνικός Σχεδιασμός: Ανθή Στασινού, Αντώνης Γεωργάς, Χρήστος Τριανταφύλλης