Το έργο Bleeding Machine διερευνά τη σχέση ανάμεσα στη βία, την εικόνα και την αφήγηση μέσα σε ένα ψηφιακό διαδραστικό περιβάλλον.Πρόκειται για ένα μη γραμμικό έργο που συγκροτείται από εννέα σχέδια, τα οποία απεικονίζουν αποσπασματικά σημεία ενός προσώπου,κυρίως τα μάτια και το στόμα,από τα οποία εκρέει αίμα. Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν ως οπτικά ίχνη μιας βίαιης πράξης της οποίας η αιτία παραμένει άγνωστη: ο θεατής δεν μπορεί να προσδιορίσει τι συνέβη, ποιος το προκάλεσε, πού ή γιατί. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο αποδομεί τις βασικές αφηγηματικές συνιστώσες μιας ιστορίας (ποιος, πού, τι, γιατί, πώς) και προτείνει μια μορφή αφήγησης βασισμένη στη μετατόπιση, τη σύγχυση και την επανάληψη.

Η δομή του έργου είναι διαδραστική. Κάθε ένα από τα εννέα σχέδια λειτουργεί ως σημείο επιλογής (clickable element), το οποίο μεταφέρει τον θεατή σε διαφορετική διάταξη των ίδιων εικόνων. Οι διαφορετικές αυτές διατάξεις δημιουργούν άλλες εννέα εναλλακτικές αφηγηματικές μετατοπίσεις, χωρίς καμία από αυτές να αποτελεί την οριστική εκδοχή της ιστορίας. Η αφήγηση παραμένει ανοιχτή και κυκλική, καθώς τα σχέδια κινούνται σε επαναλαμβανόμενο βρόχο (loop), ενώ και η ίδια η διαδικασία της πλοήγησης επαναλαμβάνεται. Η επιλογή αυτής της μορφής επιδιώκει να προσομοιώσει την έλλειψη συνοχής που χαρακτηρίζει την εμπειρία της βίας.