Η εγκατάσταση συγκροτεί ένα δυναμικό πεδίο ροών που διακόπτονται, παγώνουν και επανεκκινούν. Στο δάπεδο απλώνονται υπερμεγεθυμένες, διαφανείς κηλίδες αίματος από ρητίνη, σαν παγωμένα ίχνη ενός άγνωστου συμβάντος. Αντί να αφηγούνται ένα έγκλημα, αντιστέκονται σε μια ενιαία ερμηνεία, παραμένοντας σε μια ανοιχτή κατάσταση μεταξύ γεγονότος και υπόθεσης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ορισμένα σημεία ενεργοποιούνται μόνο με την παρουσία του θεατή: μια αιωρούμενη κηλίδα τίθεται σε κίνηση μέσω κρυφού μηχανισμού, ενώ ένας όγκος πολυουρεθάνης απελευθερώνει ατμό όταν αγγιχθεί. Τα σημεία αυτά επισημαίνονται με φωσφορίζοντα αποτυπώματα, υποδεικνύοντας τη συμμετοχή του σώματος ως καταλύτη ροής.

Το έργο αντλεί από την έννοια των «επιθυμητικών μηχανών» των Deleuze και Guattari, προτείνοντας μια πραγματικότητα όχι ως σύνολο σταθερών αντικειμένων αλλά ως δίκτυο συνεχών συνδέσεων και διακοπών. Παράλληλα, συνομιλεί με την εγκληματολογική ανάλυση προτύπων κηλίδων αίματος: ενώ η επιστήμη επιχειρεί να ανασυνθέσει γεγονότα μέσω των ιχνών, εδώ η αναγνωσιμότητα αποτυγχάνει, αποκαλύπτοντας τα όρια της αντικειμενικότητας.Τα ίχνη εμφανίζονται αναγνωρίσιμα αλλά αντιστέκονται στην ταξινόμηση, παραμένοντας σε μια κατάσταση αβεβαιότητας.

Ζωγραφικά έργα και μορφές λειτουργούν ως χάρτες πιθανών συνδέσεων. Η εγκατάσταση δεν αναπαριστά τη βία αλλά εξετάζει τη θέασή της, μετατρέποντας το ίχνος από τεκμήριο σε ενεργό πεδίο ερμηνείας, όπου η ροή και η παύση συνυπάρχουν.