Η παρούσα εικαστική εγκατάσταση επιχειρεί να σχολιάσει τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα μέσα από μια ποιητική και υπαινικτική εικαστική γλώσσα. Το έργο αντλεί την αφετηρία του από ένα πραγματικό περιστατικό οικονομικού σκανδάλου που αφορά κατάχρηση οικονομικών πόρων προοριζόμενων για τον αγροτικό τομέα. Κατά τη διάρκεια της δημόσιας συζήτησης γύρω από το περιστατικό, ένας εκ των εμπλεκομένων χρησιμοποίησε τη φράση: «Επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής.» Η φράση αυτή, αποσπασμένη από το αρχικό της πλαίσιο και χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, μετατρέπεται στο έργο σε ένα ηχητικό μοτίβο. Η επανάληψή της λειτουργεί ως συμβολική αναφορά στη σιωπή που συχνά συνοδεύει φαινόμενα πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς. Η εγκατάσταση χρησιμοποιεί το κεφάλι από το αρχαιοελληνικό άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου ως κεντρικό αντικείμενο. Η επιλογή του συγκεκριμένου γλυπτού δεν είναι τυχαία. Η Αφροδίτη της Μήλου αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της αρχαιοελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, η οποία συχνά συνδέεται με τις έννοιες της δημοκρατίας, της πολιτικής σκέψης και της πολιτισμικής ταυτότητας της Ελλάδας. Στο έργο, το κεφάλι του αγάλματος μετατρέπεται σε διαδραστικό αντικείμενο.

Όταν ο θεατής πλησιάζει το γλυπτό σε απόσταση περίπου 40 εκατοστών, ένας αισθητήρας κίνησης ενεργοποιεί:

• ένα εσωτερικό φως που φωτίζει το εσωτερικό του γλυπτού
• έναν ηχητικό μηχανισμό που αναπαράγει τη φράση «Επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής.»

Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια μεταφορά: η φωνή προέρχεται από ένα ιστορικό σύμβολο πολιτισμού και δημοκρατίας, το οποίο όμως εκφέρει μόνο μια δήλωση σιωπής.