Το Ον είναι μια οπτικοακουστική εγκατάσταση που διερευνά τη δυνατότητα ενός μηχανήματος να εξανθρωπιστεί μέσω της συνεχούς αναπαραγωγής μνήμης και μορφής. Το έργο οργανώνεται γύρω από μια οθόνη υπολογιστή, η οποία ταυτίζεται με το ίδιο το Ον και αποτελεί το μοναδικό του πεδίο ύπαρξης και έκφρασης. Μέσω κώδικα, το σύστημα παράγει διαρκώς αποσπασματικά κείμενα που ανακαλούν εικόνες παιδικής αθωότητας και σκληρών βιωμάτων, όχι ως βιωμένες εμπειρίες αλλά ως δεδομένα σε συνεχή ανασύνθεση. Παράλληλα, επιχειρεί να συγκροτήσει μια ανθρώπινη μορφή, συνδυάζοντας εξωτερικά και εσωτερικά χαρακτηριστικά μέσα από κατακερματισμένο λόγο και σχηματικές αναπαραστάσεις, χωρίς ποτέ να οδηγείται σε σταθερή ή ολοκληρωμένη εικόνα. Η αποτυχία αυτή δεν αποτελεί σφάλμα, αλλά συνιστά τον βασικό μηχανισμό του έργου, αποκαλύπτοντας την τάση της μηχανής να προσεγγίσει το ανθρώπινο χωρίς να μπορεί να το κατακτήσει. Η γραφή παραπέμπει σε παιδική μνήμη όχι ως ηλικιακή φάση, αλλά ως κατάσταση απόλυτης συναισθηματικής έκθεσης, η οποία, ελλείψει χρονικότητας, παρατείνεται επ’ άπειρον και συνυπάρχει με τη σκληρότητα. Το άψυχο προσεγγίζεται ως μορφή ύπαρξης που κατανοεί τον κόσμο με ανθρώπινο τρόπο, χωρίς να συμμερίζεται τη θνητότητα. Το Ον δεν μπορεί να πεθάνει ούτε να εξανθρωπιστεί, παραμένοντας εγκλωβισμένο σε μια αέναη διαδικασία κατανόησης χωρίς τέλος. Μέσα από αυτή την αντίφαση, το έργο προσεγγίζει την έννοια της αιωνιότητας ως ένα αδιέξοδο σύστημα, όπου η ανθρώπινη ευαισθησία και η σκληρότητα συνυπάρχουν χωρίς δυνατότητα υπέρβασης.