Η βιντεοσκοπημένη performance "ΔΙΑΓΕΝΕΑΚΟ ΤΡΑΥΜΑ" αποτελεί μια έρευνα πάνω στη σωματική μνήμη του τραύματος και στη διαδικασία της απελευθέρωσης από αυτό. Μέσα από μια πρακτική επαφής με τη λάσπη ( μια αναφορά στην Ana Mendieta) το σώμα μετατρέπεται σε τοπίο, πεδίο μάχης και αναγέννησης. Η λάσπη λειτουργεί ως φίλτρο ανάμεσα στο «μέσα» και το «έξω», ως δέρμα που άλλοτε προστατεύει κι άλλοτε ζημιώνει το περιβάλλον του, καθώς το υποκείμενο παλεύει να απαλλαγεί από τις εγγραφές της ενοχής, του φόβου και της ντροπής.

Το θεωρητικό υπόβαθρο αντλείται από την έννοια του Ψευδούς Εαυτού του Donald Winnicott, ο οποίος περιγράφει την προσαρμογή του ατόμου σε καταπιεστικά περιβάλλοντα εις βάρος της αυθεντικής του ύπαρξης. Η σωματική πράξη γίνεται έτσι χειρονομία αντίστασης απέναντι στη συναισθηματική χειραγώγηση που αναπαράγεται από γενιά σε γενιά.

Η performance επιχειρεί ένα πέρασμα από τη βουβή υποταγή προς τη ριζική αποδοχή της τραυματικής κατάστασης  (συμφιλίωση με τη Σκιά σύμφωνα με τον Carl G. Jung)  και τελικά, προς την επιθυμία ανάδυσης του Αληθινού Εαυτού, που διεκδικεί χώρο και ενεργητική παρουσία.

Ατομική εργασία του Βασίλη Ντέλλη 
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μαρία Ταχτατζόγλου
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Χριστίνα Μητσάνη