Το Μον Ρεπό προσεγγίζεται ως ετεροτοπία Ανοιχτού και Κλειστού, όπου η φυσική ελευθερία του τοπίου συνυπάρχει με τις ανθρώπινες δομές οργάνωσης και ελέγχου. Η είσοδος, οι διαδρομές και οι παρεμβάσεις της καθημερινής λειτουργίας (όπως τα οχήματα ή οι διερχόμενοι επισκέπτες) συγκροτούν την πλευρά της κλειστότητας, ενώ οι ατμοσφαιρικοί ήχοι της φύσης, το κύμα, τα πουλιά και ο μακρινός απόηχος του καραβιού, εκφράζουν την ανοιχτότητα και τη ρευστότητα του δημόσιου χώρου. Η σύνθεση εικόνας και ήχου αποτυπώνει τη μετάβαση ανάμεσα σε αυτά τα δύο επίπεδα, αναδεικνύοντας πώς στο Μον Ρεπό η εμπειρία του περιπατητή αρθρώνεται μέσα από την ταυτόχρονη παρουσία ελευθερίας και οριοθέτησης, μιας διαρκούς συνύπαρξης του ανοιχτού και του κλειστού στο ίδιο περιβάλλον.

Έννοιες: Ετεροτοπία, Δημόσιος χώρος, Ανοιχτό και Κλειστό, Φυσικό και ανθρώπινο στοιχείο, Ήχος περιβάλλοντος (soundscape), Περιπατητική εμπειρία