Το έργο αποτελεί μια ηχητική προσέγγιση του πίνακα «Μετάνοια» της Αγγελικής Λεμονή. Η εικονιζόμενη μορφή, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι σε κατάσταση αδράνειας, παραπέμπει σε μια συνθήκη εσωτερικής φθοράς.

Οι βάτραχοι που εμφανίζονται στον χώρο και πάνω στο σώμα της μορφής λειτουργούν ως συμβολικές αναφορές σε πρόσωπα και σχέσεις —ερωτικές ή μη— στις οποίες το υποκείμενο έχει επενδύσει, παρότι αυτές αποδεικνύονται καταστροφικές. Η μετάνοια συνδέεται εδώ με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο υποτίμησης του εαυτού.

Η ηχητική σύνθεση αναπτύσσεται με έναν αφηγηματικό άξονα. Σε τρία σημεία εντάσσεται η φωνή της ίδιας της δημιουργού του πίνακα, η οποία ηχογραφήθηκε αποκλειστικά για το έργο και διαβάζει αποσπάσματα από τα Άσματα του Μαλντορόρ, και λειτουργεί ως σημείο παρέμβασης μέσα στη ροή του ήχου.

Το ηχητικό πεδίο βασίζεται σε σκοτεινά drones και επιμέρους ηχητικά συμβάντα, όπως τριξίματα και χτύποι, που συνδέονται με το σώμα και τον χώρο. Σε ένα κομβικό σημείο, το έργο διακόπτεται απότομα και ακολουθεί σιωπή, δημιουργώντας την εντύπωση ολοκλήρωσης. Όταν ο ήχος επανέρχεται, μετατοπίζεται σε ένα πιο σκοτεινό πεδίο, αναδεικνύοντας τη μετάνοια ως μια ανοιχτή και μη οριστικά επιλυμένη κατάσταση.

Ήχος: Μαρία Κοσκινά
Πίνακας: Αγγελική Λεμονή