Το έργο αναπτύσσεται σε σκοτεινό χώρο, όπου ένα ψηφιακό πολύεδρο προβάλλεται σε μεγάλη κλίμακα, συγκροτώντας ένα περιβάλλον στοχαστικής έντασης.

Στον χώρο παρεμβάλλεται ένα τραπέζι με υλικά οργανικής και ανόργανης φύσης, όπως χώμα, στάχτη και οστά, σε συνδυασμό με αντικείμενα που παραπέμπουν σε μυστηριακές πρακτικές. Στο κέντρο τοποθετείται κεραμικό δισκοπότηρο που περιέχει υγρό στοιχείο. Η αφή ή η μετακίνηση του υγρού από τον θεατή ενεργοποιεί αισθητήρες, οι οποίοι μεταφράζουν τη φυσική κίνηση σε μεταβολές της γεωμετρίας του προβαλλόμενου πολύεδρου.

Οι αλλαγές εκδηλώνονται μέσω παραμορφώσεων, εντάσεων και δυναμικών μετασχηματισμών της μορφής, συγκροτώντας ένα σύστημα αμφίδρομης αλληλεπίδρασης μεταξύ σώματος και ψηφιακής οντότητας. Η εμπειρία δεν είναι γραμμική ούτε αφηγηματική, αλλά λειτουργεί ως συνεχής διαδικασία μετασχηματισμού.

Η εισήγηση εξετάζει την εγκατάσταση ως σύγχρονη τελετουργική συνθήκη, όπου η υλικότητα, η κίνηση και η ψηφιακή εικόνα συνδέονται σε ένα ενιαίο πεδίο εμπειρίας, αναδεικνύοντας τη δυναμική σχέση μεταξύ φυσικού και ψηφιακού κόσμου.