Το έργο εξετάζει τη μετάβαση από τη μη εμφάνιση στην αναγνώριση μιας εικόνας. Αφετηρία του είναι μια φωτογραφία προσώπου, η οποία δεν παρουσιάζεται ως πλήρης και δεδομένη εικόνα, αλλά αποδομείται και ανασυντίθεται μέσα από διαδοχικά στάδια χαμηλής ορατότητας και περιορισμένης ανάλυσης. Η δομή του έργου οργανώνεται ως ένα πεδίο εκατό εικόνων, κατανεμημένων σε πέντε κάθετες στήλες. Στην επάνω αριστερή γωνία βρίσκεται το σημείο 0, δηλαδή η πλήρης λευκή επιφάνεια, ενώ στην κάτω δεξιά γωνία βρίσκεται το σημείο 1: όχι η αρχική φωτογραφία σε πλήρη καθαρότητα, αλλά το κατώφλι όπου η μορφή γίνεται αναγνωρίσιμη από το ανθρώπινο βλέμμα.

Η σειρά δεν λειτουργεί ως γραμμική βελτίωση της εικόνας, αλλά ως χαρτογράφηση ενδιάμεσων περασμάτων ανάμεσα στην απουσία και την αντίληψη. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούνται εικοσιπέντε επιλεγμένα στάδια, από το 0 έως το 24, τα οποία επαναλαμβάνονται και μετατοπίζονται μέσα στη σύνθεση, ώστε να δημιουργείται μια σταδιακή αισθητική και νοηματική μετάβαση. Το έργο δεν εστιάζει στην τελική πιστή αναπαράσταση, αλλά στη στιγμή κατά την οποία ο εγκέφαλος αρχίζει να αναγνωρίζει ότι «κάτι» γίνεται εικόνα. Με αυτόν τον τρόπο, η ανθρώπινη παρουσία εμφανίζεται ως ίχνος, ως οπτικό δεδομένο και ως αντικείμενο παρατήρησης.