Το έργο αποτελεί μια διαδραστική εγκατάσταση που διερευνά τη μνήμη ως μια ενσώματη και ενεργή διαδικασία. Στο κέντρο του βρίσκεται μια παλαιστινιακή κεφίγια, τοποθετημένη πάνω σε ένα τραπέζι ως σύμβολο τόσο της καθημερινής ζωής όσο και της αντίστασης, η οποία υπερβαίνει τα σταθερά σύνορα και υποδηλώνει έναν οικουμενικό, κοινό τόπο. Εντός ενός μαύρου πλαισίου —αναφορά σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική επικράτεια— τοποθετούνται δύο αντικείμενα: ένα μωρό και ένα όπλο.

Η εγκατάσταση ενεργοποιείται μέσω της συμμετοχής του θεατή. Φορώντας ακουστικά, ο θεατής μπορεί να σηκώσει το μωρό και να ακούσει ήχους παιδιών που παίζουν και αποσπάσματα της καθημερινότητας, ή να σηκώσει το όπλο και να βιώσει μια απότομη μετάβαση σε ηχητικά πολέμου —σειρήνες, εκρήξεις και κραυγές. Τα δύο αντικείμενα μπορούν να ενεργοποιηθούν με οποιαδήποτε σειρά, λειτουργώντας τόσο ανεξάρτητα όσο και σε σχέση μεταξύ τους, αποκαλύπτοντας αντιθετικές αλλά συνυπάρχουσες πραγματικότητες.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η ιδέα ότι η μνήμη δεν είναι παθητική, αλλά επιτελείται. Απαιτεί σώμα, χειρονομία και απόφαση. Η μνήμη συγκροτείται μόνο μέσα από τη δράση του θεατή: με το να σηκώνει, να κρατά και να ακούει. Η ηχητική επανάληψη ενισχύει αυτή τη συνθήκη — η μνήμη παραμένει ζωντανή όσο διατηρείται, ενώ σιωπά όταν εγκαταλείπεται. Με αυτή την έννοια, η μνήμη αναδεικνύεται ως μια σωματική, ηθική και πολιτική πράξη.

Το έργο λειτουργεί τελικά ως ένας στοχασμός πάνω στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα της ατομικής ευθύνης στη διατήρηση της μνήμης απέναντι στη συλλογική λήθη.