Το έργο NORMA αποτελεί ένα ψηφιακό ποίημα που συνδυάζει λόγο, ήχο, κινούμενη εικόνα και προγραμματισμό στο περιβάλλον του Processing. Στο έργο, ένας ηχογραφημένος και επεξεργασμένος μονόλογος λειτουργεί ως βασικός αφηγηματικός άξονας, καθοδηγώντας τη χρονική εξέλιξη της εικόνας. Παράλληλα, ηχητικά στοιχεία που παραπέμπουν στην παρουσία μιας γάτας ενισχύουν τη δραματουργία.

Στην οπτική σύνθεση, ένα κινούμενο κόκκινο κουβάρι αφήνει πίσω του ένα ίχνος, πάνω στο οποίο σχηματίζονται σταδιακά οι λέξεις του μονολόγου. Το κείμενο εμφανίζεται εφήμερα και στη συνέχεια χάνεται, συγκροτώντας μια διαδικασία συνεχούς γένεσης και φθοράς. Η κίνηση του κουβαριού παραπέμπει στο παιχνίδι της γάτας, ενώ η παρουσία μιας ψηφιακά επεξεργασμένης ανθρώπινης μορφής, στραμμένης προς μια αόρατη οθόνη, ορίζει τον αποδέκτη του λόγου.

Το έργο διερευνά τη σχέση ανθρώπου και μηχανής, όχι μόνο ως σχέση με την οθόνη αλλά ως μια ευρύτερη συνθήκη συνύπαρξης και εξάρτησης από τεχνολογικά συστήματα, μέσα από μια αντιστροφή οπτικής: η φωνή ανήκει σε μια γάτα που διεκδικεί την προσοχή του ανθρώπου της, ενώ στο τέλος εμφανίζεται μια ψηφιακή γάτα ως αντικείμενο επιθυμίας, εισάγοντας μια ειρωνική συνθήκη. Ο τίτλος NORMA, εμπνευσμένος από το όνομα της γάτας της δημιουργού, λειτουργεί ως αναφορά μνήμης.

Μαρία Κοσκινά