Η ταυτότητα δεν είναι ένα σταθερό σημείο. Είναι μια αργή διαπραγμάτευση με το ίδιο μας το αποτύπωμα, ένας τόπος που μετακινείται κάθε φορά που τον πλησιάζουμε, μια προσπάθεια να επαναπροσεγγίσουμε τον εαυτό μας όχι για να τον ανακαλύψουμε αλλά για να τον αντέξουμε, να σταθούμε απέναντί του χωρίς να αποστρέψουμε το βλέμμα. Το σώμα προηγείται της αφήγησης, θυμάται πριν από τη σκέψη, αντιδρά πριν από την κατανόηση. Οι μνήμες δεν επιστρέφουν ως καθαρές εικόνες αλλά ως βάρος στην αναπνοή, ως πίεση στο στήθος, ως επανάληψη μιας μικρής ασυνείδητης κίνησης. Η  ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από ανεπαίσθητες πράξεις όπως μια σύσπαση των δαχτύλων, μια καθυστέρηση στο βλέμμα, μια σιωπή που παρατείνεται λίγο περισσότερο από όσο χρειάζεται.
Ο εαυτός διασπάται αθόρυβα σε επίπεδα, το σώμα που εκτελεί ,το βλέμμα που παρατηρεί το είδωλο που ακολουθεί με μια ανεπαίσθητη χρονική απόκλιση κι εκεί, μέσα σε αυτή την καθυστέρηση,  γεννιέται το ρήγμα. Δεν είμαστε ποτέ ακριβώς αυτό που νομίζουμε τη στιγμή που το νομίζουμε. Πάντα μεσολαβεί ένας παλμός, μια σκιά, μια μικρή απόσταση ανάμεσα σε αυτό που βιώνεται και σε αυτό που αναγνωρίζεται.
Η επαναπροσέγγιση δεν είναι επιστροφή σε κάποια καθαρή αρχή, ούτε αναζήτηση κάποιας χαμένης αθωότητας. Είναι η αποδοχή της ασυνέχειας, η παραδοχή ότι το υποκείμενο αποτελείται από ασύγχρονες εκδοχές του εαυτού του, από στιγμές που δεν συγχωνεύτηκαν ποτέ πλήρως. Ο φόβος δεν αφορά τον πόνο αλλά την τρυφερότητα της αναγνώρισης τη στιγμή που κοιτάζεις τον εαυτό σου και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν ταυτίζεται με την εικόνα που με κόπο κατασκεύασες
Το έργο δεν επιδιώκει τη λύτρωση ούτε τη συμφιλίωση. Παραμένει σε μια κατάσταση επίγνωσης όπου η ταυτότητα δεν ολοκληρώνεται αλλά συνεχίζει να διαμορφώνεται να μετακινείται να επαναπροσεγγίζεται. Η  ταυτότητα δεν είναι κατάκτηση, είναι διαδικασία που συμβαίνει κάθε φορά που αντέχουμε να σταθούμε λίγο πιο κοντά σε αυτό που είμαστε.