Η μηχανή βρίσκεται σε κάποιας μορφής δυσλειτουργία και ανακαλεί μνήμες τις οποίες δεν έχει βιώσει, μέσα από τη βάση δεδομένων που έχει συλλέξει ως πληροφορία από τις ανθρώπινες εμπειρίες. Το κείμενο και οι εικόνες, παρουσιάζονται με τομή στη μέση του βίντεο και ως σύνθεση συμβολίζουν το ανθρώπινο βλέμμα ως διάταξη ματιών, όπου κάθε μάτι ανακαλεί με διαφορετικό τρόπο τις εικόνες ως μνήμη. Τα ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη σύνθεση αυτού του έργου είναι: πώς χτίζεται η ανθρώπινη συνείδηση σε σχέση με τη μηχανή; Αν η τεχνολογία καθορίζει την ανθρώπινη συνείδηση ή το αντίθετο. Η μηχανή προσπαθεί να έρθει σε επαφή με μια κρυμμένη ανθρώπινη ιδιότητα που συνήθως την χαρακτηρίζουμε ως ενσυναίσθηση. Ίσως προσπαθεί μια επανεκκίνηση με σκοπό την καλύτερη αρχειοθέτηση και κατανομή των ανθρώπινων εμπειριών.