Η Κέρκυρα δεν είναι φωτεινή. Ή τουλάχιστον έτσι τη βλέπω εγώ. Πάνω της υπάρχει ένα γκρίζο πέπλο· όχι σαν κακοκαιρία, αλλά σαν μνήμη. Μια μνήμη που δεν φεύγει ποτέ.

Η υγρασία κολλάει παντού: στα ρούχα, στους τοίχους, στο δέρμα, στις σκέψεις. Τίποτα δεν είναι ποτέ εντελώς καθαρό και τίποτα δεν είναι ποτέ εντελώς στεγνό. Κάπως έτσι έμαθα να ζω κι εγώ,με βάρος, με σιωπές, με πράγματα που μένουν.

Ώρες-ώρες νιώθω τους δρόμους να στενεύουν. Νιώθω ότι η πόλη με κρατάει μέσα της. Όχι για να με προστατέψει, αλλά για να μου θυμίζει συνεχώς ότι ανήκω εδώ: σε αυτούς τους δρόμους, σε αυτά τα σοκάκια.

Δεν τη βλέπω σαν νησί. Τη βλέπω σαν πόλη που κουβαλάει χρόνο. Κλειστές πόρτες, παράθυρα που έχουν δει πολλά. Σκιές που δεν εξαφανίζονται· απλώς αλλάζουν θέση.

Κι όμως, αυτό το γκρίζο είναι που με κρατάει εδώ. Αυτό το βάρος. Αυτή η αίσθηση ότι τίποτα δεν προσποιείται πως είναι ελαφρύ. Δεν είναι αγάπη με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι σύνδεση. Μια καθημερινή συνύπαρξη: εγώ και η πόλη, κάτω από το ίδιο γκρίζο πέπλο, για άλλη μια μέρα.
Ίσως γι’ αυτό μένω εδώ. Όχι επειδή είναι εύκολη, αλλά επειδή με καταλαβαίνει. Και μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι, νιώθω ότι είμαι ακριβώς εκεί που πρέπει.