Αυτό το έργο μιλά για το πώς διαμορφώνεται η ταυτότητά μας μέσα στον χρόνο και στους τόπους που έχουμε ζήσει. Μέσα από παλιά αναλογικά βίντεο της παιδικής ηλικίας, ξεδιπλώνεται μια διπλή ιστορία: από τη μία, ο τόπος από όπου ξεκινάμε, κι από την άλλη, ο τόπος που επιλέγουμε – ή που τελικά μας επιλέγει.

Δεν πρόκειται μόνο για εικόνες, αλλά για στιγμές που κουβαλούν συναίσθημα, μνήμη και εμπειρίες. Είναι μια προσπάθεια να καταλάβεις πώς αυτά τα δύο κομμάτια συνυπάρχουν μέσα σου, πώς σε επηρεάζουν και πώς μαζί χτίζουν αυτό που είσαι σήμερα.

Η Σκύρος λειτουργεί ως τόπος μνήμης· ένας χώρος πρωταρχικών εμπειριών, όπου το σώμα και το συναίσθημα μαθαίνουν τον κόσμο για πρώτη φορά. Οι εικόνες αυτές δεν είναι απλώς καταγραφές, αλλά φορείς μιας αθωότητας και μιας βιωμένης οικειότητας που δεν αναπαράγεται.

Αντίθετα, η Έδεσσα παρουσιάζεται ως τόπος μετάβασης και επαναπροσδιορισμού. Εκεί, η ταυτότητα δεν είναι δεδομένη αλλά υπό διαμόρφωση. Η κάμερα δεν καταγράφει μόνο το τοπίο, αλλά την πράξη της ανακάλυψης — την προσπάθεια να ριζώσει κανείς σε ένα περιβάλλον που αρχικά του είναι ξένο.

Το έργο κινείται ανάμεσα σε δύο χρόνους και δύο τόπους, όχι για να τους αντιπαραθέσει, αλλά για να αναδείξει τη μεταξύ τους συνομιλία. Η μνήμη και η εμπειρία συνυπάρχουν, δημιουργώντας ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου το «ανήκειν» παραμένει ρευστό.
Τελικά, το ερώτημα «από πού είσαι;» δεν αναζητά μία απάντηση, αλλά αποκαλύπτει μια διαδικασία: αυτή της συνεχούς διαμόρφωσης του εαυτού, μέσα από όσα κουβαλά και όσα επιλέγει να γίνει.