Αφήγηση:

Ο τόπος που μεγάλωσα ονομάζεται Πενταπλάτανος Γιαννιτσών. Είναι ένα χωριό στον νομό Πέλλας με τρεις χιλιάδες κατοίκους. Όταν ήμουν μικρός, τα ερεθίσματά μου προέρχονταν από την ευθεία του χωριού, αυτήν τη γνωστή ευθεία. Μία ευθεία με όλα τα αναγκαία: μίνι μάρκετ, εκκλησία, σχολείο και γήπεδο. Τέλος. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής μου τα έζησα έξω, στην πλατεία και στο σχολείο, από το πρωί έως το βράδυ. Παίζαμε μπάλα, βόλεϊ, κρυφτό και όποιο άλλο παιχνίδι μπορούσαμε να φανταστούμε. Ατελείωτες ώρες γέλιου, χαράς και τσακωμών, μακριά από οθόνες. Το ποδήλατο τότε ήταν αναγκαίο. Όταν βρισκόμασταν τα απογεύματα, συγκρίναμε ποιος έχει το πιο ωραίο και ποιος κάνει την καλύτερη σούζα. Ύστερα παίρναμε τους δρόμους και όσο πιο μακριά φτάναμε τόσο καλύτερα νιώθαμε. Ήμασταν ελεύθεροι και κάναμε πολλές χαζομάρες. Τα μεσημέρια πετούσαμε ελιές σε αμάξια και μετά τρέχαμε. Χτίζαμε άλματα για τα ποδήλατα σε ξένα χωράφια και όταν μας έπαιρναν είδηση, εξαφανιζόμασταν. Αυτά τα χρόνια θα τα θυμάμαι για πάντα. Στο χωριό μεγάλωσα σαν άνθρωπος, έξω από το σπίτι. Πρίν γίνω έντεκα μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη. Δύο χρόνια έκανα να βγω μόνος μου από το σπίτι. Δεν με άφηνε η μάνα μου, φοβόταν. Η ζωή μου άλλαξε ριζικά και πολύ απότομα. Ξαφνικά ήμουν κλεισμένος στο σπίτι και έβλεπα τηλεόραση όλη την ημέρα, μέχρι όμως να κάνω τους πρώτους μου φίλους και να ξεκινήσω να βγαίνω στη γειτονιά. Στο Ντεπώ, κοντά στην Καλαμαριά. Δεν είναι κακόφημη γειτονιά, αλλά σε σχέση με το χωριό μου άνοιξαν τα μάτια. Γνώρισα νέες κουλτούρες και διαφορετικούς τρόπους ζωής, ξεκίνησα να ακούω χιπ χοπ και δοκίμασα το πρώτο μου τσιγάρο. Στη γειτονιά γνώρισα πολλά άτομα, παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά ελάχιστους παράδειγμα προς μίμηση. Όταν ήμασταν μικροί, οι παρέες ήταν όλες κομπλέ μεταξύ τους. Με τα χρόνια όλο και κάποιος θα έκανε κάποια μαλακία και θα δημιουργούνταν κόντρες μεταξύ περιοχών. Δεκαπέντε ήμουν όταν κατάλαβα πως στη ζούγκλα είσαι μόνος. Δεν είναι κακό να δένεσαι με ανθρώπους· στην άγρια ζωή οι αγέλες επιβιώνουν περισσότερο. Χρονιά με τα χρονιά έβλεπα περισσότερα πράγματα. Από το πρώτο χρήστη να βαράει πρέζα στο πεζοδρόμιο μέχρι κομπίνες για μερικά φράγκα παραπάνω. Παιδιά στην ηλικία μου που δοκίμαζαν ό,τι έβρισκαν και άλλοι που τους γύριζαν τα μάτια από το πολύ αλκοόλ. Όλα είναι στο παιχνίδι. Όμως θέλει προσοχή σε ποια θέση θα κάτσεις. Η γειτονιά με μεγάλωσε πραγματικά, όχι το χωριό. Η πόλη μου έδειξε τον δρόμο να γίνω αυτός που είμαι. Τα πεζοδρόμια και τα βρώμικα παγκάκια. Έτσι μεγάλωσα.