Το οπτικό μέρος προέρχεται από μακροφωτογραφική λήψη ενός φυσικού θραύσματος. Μέσα από την μακροφωτογραφική προσέγγιση και τον συμμετρικό μετασχηματισμό, το αντικείμενο απομακρύνεται από την φυσική του μορφή και αποκτά μια νέα συνθήκη, ενώ αναδεικνύονται λεπτομέρειες που φέρουν τα ίχνη πίεσης, διάβρωσης και διάρκειας.

Σε αυτό το νέο οπτικό πεδίο δημιουργείται μια ένταση ανάμεσα στο οργανικό και το γεωμετρικό, ανάμεσα στην φυσική φθορά και την τεχνητή τάξη.

Η συμμετρία που προκύπτει δημιουργεί το σημείο σύγκλισης αλλά και ρήξης, ενώ το μαύρο φόντο ενισχύει την αίσθηση της αιώρησης. Η πέτρα δεν ανήκει πια στο έδαφος, δεν έχει βαρύτητα, γίνεται σχεδόν αστρική.

Το κέντρο παραμένει αμφίσημο. Εκεί οπού οι άξονες συναντιούνται, δημιουργείται μια μικρή σκοτεινή κοιλότητα που μοιάζει με άνοιγμα ή πιθανή είσοδο, ενώ ταυτόχρονα δίνει την αίσθηση επιστροφής, σαν να μην υπάρχει διαφυγή.

Η ηχητική μορφή δεν βασίζεται σε κορύφωση ή ανάπτυξη. Αντίθετα, οργανώνεται ως διαδικασία. Η μορφολογική της εξέλιξη οργανώνεται σε τέσσερις ενότητες -γένεση, συσσώρευση, διάχυση, και αποσυμπίεση, οι οποίες συγκροτούν μια χρονική εμπειρία σε διαρκή σχέση με τη στατικότητα της εικόνας.

Εικόνα και ήχος, ακολουθούν την ίδια μορφολογική λογική. Κοινή δομή, κοινή ένταση-αποσυμπίεση, κοινή ιδέα μετασχηματισμού. Το έργο λειτουργεί ως ενιαίο περιβάλλον, όπου ο χώρος και ο χρόνος οργανώνονται μέσα από υφές.